[MIE Mission]-(8) Vael Mioven

posted on 07 Nov 2015 00:42 by meme14941 in MIE

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

[เฉลยผลMIE&MIS Mission]-(8) : The Last Masquerade

 

 

เปิดเพลงนี้ด้วยนะคะ พลีส https://youtu.be/atS7kaLMh2M

 

 

 

 

 

ผมคลำบนใบหน้าของตัวเองถึงได้รู้ตัวว่าหน้ากากของผมหล่นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ อาจจะเป็นตอนที่ถูกโจมตีเมื่อสักครู่

 

ในตอนนี้ร่างกายของผมอ่อนแรงราวกับคนป่วย เดาว่ามันอาจจะเกิดจากฤทธิ์ยาที่ผมโดนเข้าไป ผมภาวนาว่ามันจะไม่มีผลข้างเคียงอะไรมากกว่านั้น สุดแสนจะโกรธตัวเองเหลือเกินที่พลาดท่า

 

ผมใช้แรงที่ยังคงพอเหลืออยู่พยุงตัวเองให้เดินไปตามกำแพง เสียงปืนและเสียงต่อสู้ต่างๆชัดในโสตประสาทกว่าปกติถึงเท่าตัว ชัดราวกับว่ามันเกิดขึ้นที่ข้างๆหูผมตรงนี้

 

คุณโจนส์? คุณเจิ้ง? คุณญอน? คุณอเล็กซิส? คุณคลาเวียร์? คนอื่นๆ? ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาบ้าง สถานการณ์มันวุ่นวายมากเกินไป มันยากที่จะทำใจเชื่อว่าตอนนี้พวกเขาปลอดภัยดี

 

มีแว่บหนึ่งที่ผมนึกเป็นห่วงคุณโจนส์ขึ้นมาเพราะผมไม่ได้เจอเขาเลยในงานเลี้ยง แต่ด้วยสถานการณ์แบบนี้นั้น ผมไม่สามารถคิดได้ออกว่าควรทำอย่างไร

 

ในหัวของผมวุ่นวายด้วยความคิดต่างๆนานาและไม่สามารถบังคับให้สงบได้ ใจของผมตอนนี้ร้อนรนยิ่งกว่าอะไรดี เรี่ยวแรงของผมถูกฤทธิ์ยาบั่นทอนจนแทบจะไม่เหลือ ชัดเจนมากว่าในตอนนี้นั้นผมไม่สามารถที่จะยืนด้วยกำลังขาของตัวเองได้

 

ฉับพลันที่ผมพยายามจะมองไปท่ามกลางเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าและฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย ผมเดินสะดุดบางอย่าง ทันทีที่ผมก้มมองลงไปถึงได้เห็นว่านั่นคือแขนของคน ผมผงะจนก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติความกลัววิ่งเข้าครอบงำจิตใจของผมในทันที และแล้วมันก็ชนะ

 

เลือดบนพื้นไหลนองจนน่ากลัว ราวกับว่าผมยืนอยู่บนแอ่งเลือดยักษ์ที่มีความลึกเป็นนิรันดร์ ผมพยายามที่จะเดินต่อ ปากพยายามพร่ำบอกตัวเองว่านั่นไม่ใช่ของจริงเมื่อเท้าเหยียบลงบนอ่างเลือดนั่น แต่ในหัวนั้นไม่ได้ยินอะไรมากไปกว่าเสียงกรีดร้องของตัวเอง

 

 

ผมไม่ควรกลับมาที่นี่

 

 

เสียงตะโกนดังลั่นในหัวของผมเอง ใช่ ผมไม่ควรกลับมา ภาพของความฝันเมื่อวันก่อนหน้าที่ผมคิดว่ามันก็แค่เรื่องไร้สาระนั้นเล่นวนซ้ำในหัวชัดเจนเหมือนเปิดม้วนหนัง ภาพฉากงานเลี้ยงที่เปลี่ยนตัวเองเป็นสมรภูมิรบที่ไร้ซึ่งปราณี ใช่ ภาพที่ผมเห็นนั้นคือผมรอดอย่างปาฏิหาริย์ แต่ผมรู้ในวินาทีนั้นคือ ถ้ากลับไป ก็ตาย

 

 

กลับมาตาย

 

 

เสียงตะโกนที่ไม่ใช่ของผมในหัวของผมซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเทปค้าง ดังก้อง สะท้อน และหลอกหลอนเหมือนเสียงเข็มตกพื้นในห้องที่เงียบสนิท

 

 

ตาย

 

 

ตาย

 

 

ตาย

 

 

ขาทั้งสองข้างของผมทรุดลงบนพื้นเมื่อมันไม่สามารถไปต่อได้

 

 

ตาย ผมกำลังจะตาย

 

 

ณ วินาทีที่ผมได้ยินเสียงกรีดร้องของตัวเองที่ผมจำได้ดีว่าที่มาของมันคืออะไร บาดแผลบนหน้าของผมร้อนราวกับถูกไฟนาบ เจ็บจนผมต้องฝืนยกแขนที่อ่อนแรงขึ้นมาแตะบนใบหน้า มือของผมชุ่มไปด้วยเลือดสดๆที่พึ่งไหลออกมาจากแผล ไม่ มันไม่ใช่เรื่องจริง

 

ภาพด้านหน้าของผมเหลือเพียงภาพที่มัวและซ้อนทับกันราวกับภาพบนม้วนฟิลม์ที่กรอฉายไปกลับนับครั้งไม่ถ้วนและถูกไฟแผดเผาจนเหลือแค่เพียงเศษซากรูปถ่ายที่พร่าเลือน ใจที่ไม่เคยคิดปรารถนาให้ความตายมาถึงมาก่อนตอนนี้กำลังตะโกนเรียกหามันอย่างบ้าคลั่ง

 

ทุกอย่างไหลบ่าเข้ามาในสมองเหมือนกับเวลานั้นได้ย้อนตัวเองกลับไป ทุกอย่างที่ผมจำได้ตั้งแต่ได้ก้าวเท้าเข้ามาเป็นสายลับ รวมไปถึงทุกอย่างก่อนที่จะได้รหัส 125 เงาจากความเจ็บแค้นจากอดีตที่ไม่สามารถช่วยเหลือใครได้เลยพุ่งเข้าทำร้ายเขาเหมือนสัตว์ป่าที่กัดกินเหยื่อ ในสมองเต็มไปด้วยคำพูดนับไม่ถ้วนที่อยากจะบอกคน ๆ หนึ่งทว่าไม่เคยได้พูดเพราะความขลาดของตัวเองและคำพูดนั้นก็จมดิ่งหายไปในห้วงลึกของจิตใจ

 

ผมยกมือทั้งสองข้างกุมใบหน้าของตัวเองไว้อย่างเจ็บปวด

 

 

 

 

 

 

เสียงเดินย่ำตรงมาค่อยๆช้าลงและหยุดลง ชายหนุ่มที่เข้าใกล้ความตายหันตามเสียงนั้น

 

แว่บแรกนั้นเขาคิดว่าตัวเองต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆที่เห็นเจ้าของเสียงนั้นเป็นเพื่อนร่วมสเตชั่นของตัวเอง แต่ทว่าเมื่อเขามองอีกครั้ง เจ้าของเสียงก็เปลี่ยนเป็นคนอีกคนที่เขาอยากจะกล่าวขอโทษมาโดยตลอด

 

เขาเอ่ยเรียกชื่อของคนๆนั้นและโลกทั้งใบเปลี่ยนเป็นสีดำชั่วนิรันดร์

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------

 

*วาเอร์โดนยาประสาทหลอนค่ะ ดังนั้นสิ่งที่เจ้าตัวเห็นเกินครึ่งจึงเป็นอาการหลอนทั้งนั้นและไม่ใช่ของจริงเลย /อ้าว อันที่เราเขียนไปด้วยแต่กลัวหลายๆคนงงว่าอะไรหลอนบ้าง ฝุ่น  แขนคน อ่างเลือดบนพื้น อาการเจ็บแล้วก็เลือดจากแผลบนหน้า งานหลอนทั้งนั้นค่ะ

อธิบายนิดนึงเรื่องเสียงเดินที่มาตอนสุดท้าย อันนั้นเราพยายามที่จะพูดถึงคุณทานิชาค่ะ คือเขาคือคนที่เดินมาจบชีวิตวาเอร์ /ตายด้วยฝีมือสาวสวยเราโอเคมาก---- แต่เงาที่วาเอร์เห็นน่ะไม่ใช่ทานิชานะคะ เจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกคุณทานิชายิ่งตาย ซึ่งเราก็เขียนจากมุมมองของวาเอร์..

วาเอร์เห็นคุณทานิชาเป็นคนสองคนเนอะ คนนึงก็ทุกคนคงเดาได้ว่าคุณโจนส์ /ก้มกราบผปค.เขาที่พูดถึงแบบไม่บอกไม่กล่าว /จริงๆจำได้ว่าโรลกันไปตอนอยู่ในงานรอบนึงแต่ว่าเหมือนเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นใครเลยไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ /คิดถึงคุณโจนส์มากนะคะ ออลเดอะเลิฟ

อีกคนที่โผล่มางวดหลังคือNPCของปว.นางตรงที่เราคิดไว้แต่ไม่ได้พูดถึงเลย /พูดถึงตรงนี้แล้วอยากตบตัวเองมากๆที่ไม่ปูเรื่องมาดีๆ /ฮือ  เอาจริงๆคือเพราะคิดไม่ละเอียดมากเท่าไหร่เลยไม่ได้คิดชื่อด้วย แต่งานนี้ต้องพูดถึงจริงๆค่ะ ไม่อยากติดค้างอะไรกับวาเอร์ ขอพูดถึงสักครั้ง

สารภาพด้วยว่าการดองนานเป็นปี ลืมหมดแล้วล่ะค่ะว่าตอนนั้นตกลงอะไรไว้กับฟลอร่ามั่ง จำได้แต่ว่าโดนประสาทหลอน ต้องขอโทษจริงๆค่ะ orz ขอมั่วเลยแล้วกันนะคะ ไม่รู้ยาออกฤทธิ์ไปมากแค่ไหน แต่สรุปคือออกฤทธิ์จนระบบร่างกายหลายๆส่วนทำงานผิดปกติและใกล้ล้มเหลวแต่ไม่ตายค่ะ ตายเพราะกระสุนเจาะสมอง /ฮือขอโทษค่ะ55555555

ไหนๆก็จบแล้ว เรื่องที่วาเอร์พูดถึงฝันตัวเอง อันนั้นบอกเลยว่าอ้างอิงจากของจริงค่ะ นี่พูดจริงนะ55555 เราฝันก่อนวันโรลมิชชั่นสุดท้าย 1 วันพอดีอ่ะ

               

                ขอปิดท้ายสวยๆ

เรามีอะไรอยากบอกคอมมูนี้หลายอย่าง อย่างแรกก็คือขอโทษถ้าเราเคยทำให้ใครลำบากใจหรืออะไรก็ตาม ขอบคุณที่อดทนกับเราและต้องขอโทษจากใจจริงค่ะ  อย่างที่สองคือเราต้องขอบคุณ คอมมูนี้ให้อะไรดีๆกับเราหลายๆอย่างมาก แล้วก็ทำให้เราได้เจอทุกคน ตลอดเวลาที่เล่นคอมมูนี้คืออบอุ่นมากๆถึงธีมมันจะโหดร้ายก็ตาม จะว่าเป็นความทรงจำดีๆอย่างหนึ่งเลยก็ได้

 

ยังรอสายลับสองนะคะ ออลเดอะเลิฟ

วีนศรีเอง

 

 

Comment

Comment:

Tweet